Το σύγχρονο θέατρο στην Ελλάδα πλήττεται σφοδρά από τον τρόπο σκέψης και αντίληψης των καλλιτεχνών και θιασαρχών που συνδέεται με την κερδοσκοπία και την ιδιοτέλεια. Έτσι, εύλογα διερωτάται κανείς ποιο είναι το καθήκον και οι στόχοι του θεατρικού κριτικού˙ πώς πρέπει ο ίδιος να αντιμετωπίσει τις θεατρικές εξελίξεις του τόπου του ως μέλος αυτών. Ο κριτικός θεάτρου όντας δρον μέρος ενός πνευματικού λειτουργήματος έχει καθήκον απέναντι στον καλλιτέχνη και το κοινό του. Εντούτοις, δεν είναι εύκολη η αποστολή του και δεν έχει διασαφηνιστεί ποιο είναι το χρέος του: Θα ασχοληθεί με τα ευτελή ζητήματα των κρατικών και ιδιωτικών σκηνών, με τις φλυαρίες των πρωταγωνιστών ή θα αντιμετωπίσει την κατάσταση προσπαθώντας να την θεραπεύσει;

